اهميت قايل ميشدند. بيكن مانند اكثر معاصرانش به نزديكي ظهور دجّال اعتقاد داشت، و دربارهٴ اين موضوع به تحقيق جداگانهاي پرداخت.
21. عقيدهٴ بيكن دربارهٴ يهود و اسلام ــ تحصيلات عبري او و احتياجش به همكاري با يهوديان ممكن است موجب شده باشد تا به يهوديان با نظر مساعدي نگاه كند. به هر صورت بردبارياش در برابر آنان بسيار چشمگير بود و ممكن است او را در نظر ديگران منفور كرده باشد.
او در اين اعتقاد با اغلب يهوديان و بسياري از معاصران خويش شريك بود كه فرهنگ عبري اصيل بوده و بعدها، فرهنگ يوناني از آن اقتباس شده است. (براساس برخي روايات عبري، ارسطو معلومات خود را از مآخذ يهودي كسب كرده بود، يا خود از نژاد يهود بود، يا به دين يهود درآمده بود.1) و در رسالهٴ سوم (ص 28) در مورد يهودياني كه در زمان مصلوب كردن مسيح در فلسطين ميزيستند مطلب خوبي ميگويد.
يكي از دلايل او براي تحصيل عبري و عربي ضرورت اين زبانها براي مسيحيكردن كافران بود. او بيهودگي جنگهاي صليبي را از لحاظ هدفهاي آشكارش دريافت. دين در جايي موفق ميشود كه زور و تعدي نباشد، ولي مردم را بايد به زبان خودشان تبليغ كرد (رسالهٴ كبير،
ص120ـ 125). در اين مورد او مثل رامون لول فكر ميكند، در مقايسه با رامون او خاورشناس ضعيفي بود، ولي بيش از او عدم اعتمادش را به قدرت مادي ابراز ميكرد.
22. افسانههاي مربوط به بيكن ــ آزمايشهايي كه توسط بيكن صورت گرفت، يا بدانها اشاره كرد، و ابدعات خيالي او، تا مدت زيادي، درست ارزيابي نشد، يا بدتر از همه اين كه موجب
سؤتفاهم گرديد، و به تدريج افسانهٴ بيكن راهب جادوگر را پديد آورد. اقسام قدرتهاي جادويي به وي نسبت داده شد. اين افسانهها را تا سدهٴ چهاردهم، ميتوان رديابي كرد؛ مقارن سال 1385، در كشور دوردستي همچون دالماتيا از آن خبر داشتند. اين افسانهها در سدههاي پانزدهم و شانزدهم، باسرعت رشد كرد و سرانجام، در نمايشنامهٴ رابرت گرين (1560؟ ـ 1592) به نام
داستان پرافتخار برادر بيكن و برادر بونگي (با وسايل جادوگري گوناگوني اجرا شد؛ در 1594، 1630، و غيره چاپ شد)، و در يك جزوهٴ چاپ لندن از همان ايام، با عنوان سرگذشت خارقالعادهٴ برادر بيكن شامل كارهاي عجيبي كه در عمر خود كرد، همچنين چگونگي مرگ او و زندگي دو همكارش بونگي و واندرماست (تجديد چاپ در 1627، 1638، و غيره)، تثبيت شد.
با كشف يك نسخهٴ خطي قديم ((در يك قصر قديم، در جنوب اروپا)) كه به رمز نوشته شده و به بيكن نسبت داده ميشود، اين جنبه از شخصيت افسانهاي او بار ديگر تقويت شده است. اگر اين
1.Louis Ginzberg, "Aristotle in Jewish legend", Jewish encyclopaedia ,vol. 2, p. 98, 1902. Joseph Heller, Encyclopaedia judaica